Urojona granica.

Myślimy, że jesteśmy ofiarami kolejnego zaburzenia,
Nie widzimy, że oto więzi nas schemat myślenia,
Nie są dla nas problemem najcięższe uzależnienia,
To wadliwy mechanizm psychiki nie daje nam wytchnienia.
Krzywe wieże ego, czy zagmatwane tunele samooceny,
Pragniemy wszystkiego lub niczego już nie chcemy.
Nie żyjemy, nie oddychamy, nie pijemy i nie jemy;
Za to dogorywamy, dusimy się, chlejemy i żremy.
Pożądamy zamiast kochać – kosztujemy zamiast brać garściami.
Żałujemy, wspominamy, planujemy, katujemy się okropnymi wizjami.
Czas już porzucić schematy z mediów, od ludzi, od mamy i taty,
Czas odnaleźć siebie w sobie, bo nasz świat to nie ich światy.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>